Φορολογείται η αποζημίωση που λαμβάνουν οι εφοριακοί υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών, από το λογαριασμό των «Δικαιωμάτων Βεβαίωσης και Είσπραξης Εσόδων υπέρ Τρίτων» (ΔΙΒΕΕΤ) αποφάνθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν προδικαστικού ερωτήματος του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Κομοτηνής.

Το θέμα συζητήθηκε μετά από προδικαστικό ερώτημα που έστειλε στο ΣτΕ το δικαστήριο της Κομοτηνής (σ.σ  μόνο στα Διοικητικά Δικαστήρια της Κομοτηνής εκκρεμούν 401 ανάλογες αγωγές), καθώς ανέκυψε ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος για τον εάν η αποζημίωση που λαμβάνουν οι υπάλληλοι των ΔΟΥ όλης της χώρας, αλλά και άλλων κατηγοριών δημοσιονομικών υπαλλήλων, από το λογαριασμό των ΔΙΒΕΕΤ υπόκειται σε φορολόγηση ή όχι.

Ειδικότερα, το ΣτΕ ρωτήθηκε εάν «συνιστά το τμήμα που αντιστοιχεί σε ποσοστό 50% της ειδικής αποζημίωσης από τον λογαριασμό των ΔΙΒΕΕΤ εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, υποκείμενο σε φόρο (αυτοτελή φορολόγηση με συντελεστή 15%) ή προορίζεται κατά το νόμο ή από τη φύση του, να καλύψει δαπάνες στις οποίες υποβάλλονται οι δικαιούχοι υπάλληλοι για την εκτέλεση της υπηρεσίας που τους έχει ανατεθεί ή για ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεξαγωγή της και πρέπει να εξαιρεθεί, ως εκ τούτου, της φορολόγησης».

Αναλυτικότερα, το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κομοτηνής έκρινε ότι η επίμαχη αποζημίωση αποτελεί κατά 50% αμοιβή για την παρεχομένη υπερωριακή εργασία η οποία υπόκειται σε φόρο εισοδήματος και κατά 50% αποζημίωση, η οποία αποσκοπεί στην κάλυψη των δαπανών στις οποίες υποβάλλονται οι υπάλληλοι των ΔΟΥ για την καλύτερη εκτέλεση της υπηρεσίας τους και που για το λόγο αυτό δεν συνιστά εισόδημα και κατά συνέπεια δεν υπόκειται σε φόρο εισοδήματος.

Από την πλευρά του το ελληνικό δημόσιο, στην  έφεσή του κατά της πρωτόδικης απόφασης, υποστήριξε πως η συγκεκριμένη παροχή που χορηγείται στους υπαλλήλους των ΔΟΥ, αποτελεί στο σύνολό της εισόδημα το οποίο υπόκειται σε φόρο.

Αντίθετα, οι υπάλληλοι υποστηρίζουν ότι η επίμαχη αποζημίωση χορηγείται για την κάλυψη πραγματικών δαπανών στις οποίες υποβάλλονται κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους και κατά συνέπεια δεν υπάγεται σε φορολόγηση.

Πάντως, το Β' Τμήμα του ΣτΕ έκρινε ότι η επίμαχη αποζημίωση (άρθρο 14 Ν. 2238/1994) υπάγεται σε φορολόγηση. Και αυτό γιατί όπως προκύπτει από τη νομοθεσία «η αποζημίωση αυτή δεν καταβάλλεται για την κάλυψη δαπανών στις οποίες υποβάλλονται οι υπάλληλοι εξαιτίας της υπηρεσίας που τους έχει ανατεθεί».

Μάλιστα, οι σύμβουλοι Επικρατείας επισημαίνουν ότι ναι μεν η φορολόγηση της επίμαχης αποζημίωσης είναι «αυτοτελής περιορισμένη μόνο στο 50% του ποσού και με συντελεστή 15%, παρουσιάζεται από πλευράς συνταγματικότητας ιδιαιτέρως ευνοϊκή για τους δικαιούχους, όμως η έρευνα του ζητήματος αυτού, εκφεύγει των ορίων» της παρούσης δίκης.